woensdag 1 januari 2020

Welkom 2020


Eerlijk is eerlijk, niet alle doelen van 2019 zijn behaald. Ik had voor oog om enkele tochten te rijden met een gemiddelde afstand van 180 kilometer incl. de nodige hoogtemeter. Dit blijkt echter voor mij gewoon en simpelweg niet weggelegd met de trainingsarbeid die ik lever.
De hoogtemeters zijn funest voor mij en nog beroerder, door de warmte in de periode dat de meeste tochten worden georganiseerd, krijg ik last van mijn astmatische beperkingen en vergt lichamelijk te veel van me. Als ik volhard in het uitrijden van zo’n tocht terwijl ik benauwd ben en dan ook nog eens last heb van de hooikoorts, ben ik echt enkele weken “van de leg”.

Tevens is het doel om meer te delen op deze blog niet gelukt. Naast alle redenen zoals mijn werkzame leven en gezinsleven ontzettend veel aandacht te geven, heeft het redacteur zijn van ons clubblad, veel impact. Dit blog vul ik zo nu en dan en ik moet me hiertoe echt zetten. Op mijn werk zit ik veel en lang achter een laptop en dat nodigt niet uit om hiermee thuis ook druk te zijn. Verder vergt het uitbrengen van ons clubblad 4 x per jaar ontzettend veel tijd. Toch wil ik dit jaar extra aandacht schenken aan dit blog en minimaal 10 items online zetten.

Sportief gezien heb ik voor 2020 geen specifieke uitdagingen, behoudens een hoogtestage ;-), waar ik jullie over op de hoogte zal houden via deze blog…en wellicht ook is terug te lezen op de website. Ik wens vooral meer op de zaterdagritten aanwezig te zijn. Ook zal ik me meer moeten richten op de Heuvelrug om nog enigszins klimmersbenen te creëren, of het lukt, moet blijken.

WTC Oliebollentocht 2019


Op dinsdag 31 december jl. stond de Oliebollentocht op de agenda. Zoals vertrouwd, is het verzamelen in Lopik bij De Schouw en we komen totaal aan 16 renners die deelnemen aan deze tocht. Henri Bosman verzorgt de zelf gebakken oliebollen die we aan het einde van de tocht nuttigen in zijn woonplaats Vianen.
Henri doet het openingswoord en verteld hoe de route van vandaag zal worden verreden. Daarnaast meldt hij dat naast het verzorgen van de oliebollen, ook door Theo Engel is bepaald dat hij dan ook maar de route voor vandaag moest regelen. Dat leden zo onder druk worden gezet verbaasd niet alleen Henri maar ook enkele aanwezigen ;-).

Vanuit een mistig Lopik rijden we richting Vianen waar het helder is, echter langs het kanaal richting Meerkerk wordt het weer behoorlijk mistig. Hier hebben we ook te maken met de eerste lekrijder van de dag.

Ondertussen knalt in de omgeving het eerst vuurwerk je om de oren, waardoor de verhalen van vroeger over onze vuurwerkervaringen naar boven komen. Het vuurwerk dat tegenwoordig het land in wordt gesmokkeld is zwaar. Theo merkt op, en later ook Martijn, dat strijkers vroeger toch wel heel hard gingen. Dit kon ik alleen maar bevestigen, wat was het toch geweldig om vroeger strijkers te hebben, waarbij ik aanwezig dat dat tegenwoordig niet meer indrukwekkend is en dat ze nu met een strijker hun sigaret aansteken.

Hans is teleurgesteld dat hij zijn geboortehuis niet eens heeft kunnen zien liggen door de mist. Via Leerdam rijden we de Diefdijk af en koersen we af op Vianen. De geur van de oliebollen komt ons tegemoet. Albert rijdt bij Vianen huiswaarts en slaat de oliebollen nog af.

Bij Henri aangekomen, kunnen we onze fietsen stallen in een overdekte en bewaakte ruimte. In de serre waar de verwarming heerlijk gloeide om ons te verwarmen en door de nevel, wellicht ook wel te drogen, stonden de oliebollen en appelflappen kaar.

Na de koffie en de bol(len) rijden we de brug over en volgen de dijk tot Jaarsveld. Aan de rand van de provinciale weg gaat het overgrote deel richting Schoonhoven en twee Benschoppers en één Kapeller, rijden richting Benschop. Ik besluit via Montfoort te fietsen om: 1. Net boven de 100 km. te eindigen en 2. De man die ons op de dijk inhaalde, bij te halen en zijn nieuwe model De Rosa Merak nader te bewonderen.

We hebben tot de Hollandse IJssel samen gefietst en bij de Achtersloot ging ik rechtsaf richting huis. Ik wilde niet de hele tijd in zijn wiel hangen, de inspanning om bij hem te geraken, nog een stukje kopwerk te doen, brak me halverwege de Achtersloot op en ik kon niet wachten tot ik thuis kwam.

Ondanks de mist, heb ik genoten van deze leuke en gezellige tocht. Bedankt voor een mooi fietsjaar en op naar een sportief 2020.

zaterdag 1 juni 2019

EKT 2019 - Helaas Materiaalpech

Op vrijdag 31 mei jl. heb ik de EKT (Ermelose KlimTour) gereden. Deze tocht stond totaal niet op mijn agenda, echter had ik deze dag verlof opgenomen en deze tocht is en blijft fantastisch. Fantastisch qua uitzicht, want qua klimwerk heb ik er niets te zoeken. Dat omhoog rijden, blijft toch een ding voor mij. Echter als je sowieso niet gaat, zal het nooit beter worden. Tegen beterweten in sta ik rond 07:20 uur in Ermelo om te starten.


De club gaat ook, maar dat gaat altijd met een tempo waarbij ik op de max moet starten; ik ga deze tocht dus solo rijden, lekker eigen tempo.Terwijl ik aanstalten maak om weg te rijden, loop ik Leo en Corné nog tegen het lijf; zij zijn in ieder geval keurig op tijd want de mannen rijden rond 08:00 uur weg.

Vanuit vorige edities weet ik dat de start vlak en redelijk regelmatig verloopt. Het solo rijden, betekent echt solo rijden, ik rijd echt in niemandsland en kan nergens even aanhaken. De wind suist langs mijn oren en toch houd ik mijn snelheid rond de 30 km/u. De eerste twee uur heb ik er dan ook al probleemloos 60 kilometer opzitten. De Posbank nadert en het eerste deel verloopt verrassend goed voor mijn doen en vooral met mijn (klim)capaciteiten. Dan mag ik volgens de wegbewijzering, nogmaals de Posbank over en dat doet enorm veel pijn in de benen. Daarnaast merk ik dat mijn ademhaling als gevolg van de droge lucht (allergie en astma) minder goed wordt en ik kortademig wordt. Via de Piramide rijd ik richting Anrhem; ik kijk erg uit naar het rustpunt, want de eerste heb ik overgeslagen. Die stop bij de camping vind ik altijd te druk, te lange rijen voor wat drinken of eten en is uiteindelijk ook al naar 55 kilometer van de start.

In Arnhem wil ik wat langer rusten, de eerste 90 zitten erop. Het gekke is dat ik helemaal geen honger heb, maar een cola gaat er makkelijk in. Ik wilde graag de benen strekken en rekken want alles zit behoorlijk vast en is door de klimmetjes volgelopen, en dan te bedenken dat er nog wel het e.e.a. aankomt qua klimmetjes.

Dan kom ik erachter dat mijn voorderailleur niet meer functioneert en hierdoor niet meer naar het grote blad kan schakelen. Nu kan ik alleen maar op de 34 rijden. Een tijd geprobeerd het probleem op te lossen maar het lukt me niet. Wat ga ik doen? Ga ik alles op een klein verzet de 155 km. afronden of misschien zelfs de 180 kilometer – die 25 kilometer extra maakt dan ook niet meer uit.

Gezien het vervolg van de route, de afdalingen en vlakke gedeeltes die nog komen, besluit ik terug naar de start te fietsen. Dit is vanuit Arnhem toch nog een kleine 50 kilometer. Op het kleine blad en een zwaar teleurgesteld rijd ik via leuke dorpjes terug naar Ermelo. Aan de ene kant balen aan de andere kant de meest verstandige keuze en desalniettemin rijd ik door mooie stukken Nederland die ik nog niet ken. En per slot van rekening kan ik nog fietsen; Martijn was de donderdag tijdens een tocht nog volledig gestrand; dan heb ik ergens weer geluk gehad. Ik probeer maar iets van de situatie te maken.

Uiteindelijk kom ik in de buurt van Ermelo weer op de route terecht, heeft mijn Garmin prima dienst bewezen als metgezel om mij terug te brengen naar het startpunt. Aangekomen in Ermelo spullen ingeladen en terug naar huis. Alhoewel, niet direct, gelijk naar Tjabel gereden om mijn fiets aan te bieden voor reparatie; moest toch weer even het e.e.a. aangepast worden, dus perfect moment.

maandag 6 mei 2019

WTC Lopikerwaard Bevrijdiginstocht 2019


Op zondag mei 5 jl. stond, hoe kon het ook anders, de WTC Bevrijdingstocht op het programma. De organisatie valt dit jaar in handen van Gabe en Kees; met deze raspaarden ligt de verwachting qua schoonheid van de route en een perfecte koffielocatie ook direct erg hoog.

Om klokslag 08:00 uur neemt Gabe het woord zodat hij iedereen welkom kan heten. De 20 aanwezigen luisteren aandachtig naar zijn woorden, die uitermate zorgvuldig door Gabe worden gekozen.

De twee pelotons worden onder aanvoering van Kees richting Zoetermeer geleid en zoals Gabe aangeeft, gaat dit kris kras door het land – m.a.w hij heeft geen idee hoe we starten – en komen we op een unieke koffiestop. Unieke is overigens een alternatief woord voor dure.

Gabe meld ons dat Hennie ons een fijne tocht wenst, waarop Gabe aangeeft hem te hebben uitgenodigd om toch deel te nemen. Helaas blijkt dat Hennie zijn winterkleding al op zolder heeft liggen en kan echt niet deelnemen.

Afsluitend, het was nogal een verhaal, wordt gemeld dat je klachten kunt indienen bij de organisatie. Gabe heeft overigens al een Q&A briefje in z’n achterzak bij zich, om de meest voorkomende klachten, snel van een uniform antwoord te kunnen voorzien. Ofwel; men verwacht al klachten!?

We rijden onder droge omstandigheden weg uit Lopik, maar dit verandert snel onderweg. Het is zeer wisselvallig dan wel onstuimig weer met zo nu en dan zelfs een lichte hagelbui! Rond de Reeuwijkse plassen komt het met bakken uit de lucht en neemt de wind sterk toe. Enkele renners besluiten te stoppen en een licht ademend regenjack aan te trekken. Eén voor de brug en de rest na de brug in het parkje waar we doorheen rijden. Wat blijkt dat iedereen na de brug mee is en dat de ene voor de brug geheel spoorloos is. Langs de Reeuwijkse plassen, gelukkig is het weer even droog, bel ik met André de Vos waar hij is gebleven. Gabe rijd door naar een ander punt en Marinus rijd echt een heel eind terug om hem te zoeken. Uiteindelijk is de club na zo’n 20 minuten weer compleet.

We rijden continue tussen de 28 en 32 km/u richting Zoeterwoude waar we de koffiestop hebben. Onderweg nog enige hagel getrotseerd en de nodige korte regenbuitjes. Door de flinke wind, drogen we gelukkig snel op, dus geheel doorweekt zijn we zeker niet.

De koffie en het gebak (7,5) waren prima en Kees en Gabe zijn zeer enthousiast over de aanwezigheid van Leo tijdens deze tocht. Het afrekenen ging soepel en Leo heeft het bedrag toch nog weten af te ronden.

De terugweg hebben we het nagenoeg droog gehouden; rond Lopik/IJsselstein viel het wel weer uit de lucht, maarja….de thuishaven lonkt.

Naast de prachtige heenweg, die bij mooi weer nog meer waardering zal opleveren, was de terugweg ook fantastisch. Veelal met de wind mee of schuin opzij, reden we in een lekker tempo terug. Helaas nog wel een gevalletje lek onderweg. Theo Engel had pech en moest zijn binnenbandje vervangen. Deze keer is overigens wel direct het juiste wiel uit de fiets gehaald; dit scheelt toch weer in tijd.

Uiterst professioneel weet Theo zijn lekke band te verhelpen met de nodige ondersteuning van zijn kameraden. Theo betreurt dat ik geen ondersteuning heb geboden tijdens zijn bandenwissel, echter iemand moet zorgdragen voor het beeldmateriaal (zie inzet). Theo zit er mentaal helemaal doorheen en heeft aan dat hij geen ene meter kopwerk meer wil doen. Nu moeten jullie weten dat Theo wel ergens op kop was, maar dat was op de trap het restaurant in om koffie te nuttigen.

We komen met z’n allen, hoewel zo links en rechts al clubgenoten eerder zijn afgehaakt wanneer wij de woonplaatsen aandoen, terug met zo’n 120 km. op de teller. Het is een prachtige tocht geweest waarbij de weersomstandigheden geen enkele invloed hebben gehad op de sfeer in het peloton.

Kees en Gabe, enorm bedankt voor de organisatie en het heeft mij in ieder geval weer in een deel van Nederland gebracht waar ik normaliter niet snel op de fiets ben te vinden. Meerdere renners die ik onderweg heb gesproken, zijn enthousiast over de uitgezette route en blij dat ze zijn mee geweest.

zondag 24 februari 2019

De eerste twee maanden 2019


Inmiddels zijn we alweer bijna twee maanden onderweg in het nieuwe jaar. Zo zacht het nog in december was, zo hebben we toch veel minder goed weer gehad in met name januari. Ik schrijf dit nu in een volledig door het zonlicht verlichte woonkamer. Wat een prachtige dag is het vandaag op 24 februari.
Gisteren heb ik, tegen beter weten in, een Rondje Rhenen gepakt. Deze maand wilde ik toch weer eens de 100 kilometer aantikken. Conditioneel ben ik zeker nog niet waar ik moet zijn, maar stapje voor stapje gaat het beter. Gisteren tot Rhenen volle bak wind tegen gehad, wat een tegenvaller. Bij Bunnik was ik er eigenlijk al wel klaar mee, maar de aanhouder wint. Dus ik was er echt klaar mee bij Amerongen, en ik wilde hier het liefst de dijk terugpakken.
Maar ja, doelen geven richting aan gedrag, dus toch maar blijven doordraaien met de beentjes. Het ging niet van harte, maar de terugweg zou wind mee betekenen. Het is overigens zo erg geweest dat ik een keer ben afgestapt om te kijken of ik lek had gereden, maar de banden waren nog kei en keihard. Puur snelheid te kort……en dan de fiets de schuld willen geven…erg hè.
Bij Rhenen de brug over en toen de volledige dijk gepakt naar huis. Heerlijk windje in de rug, echter om lekker met hoge(re) snelheid over de dijk de racen, zat er niet meer in. Nog een gelletje gepakt en wat later een stuk ontbijtkoek…maar dan niet Snelle Jelle of Vlugge Japie, dit was eerder Trage Trien.
Toch heb ik continue geprobeerd om minimaal de 30 km/u aan te houden en tussen Everdingen, kwam ik overigens Johan Hartman nog tegen, en Lopikerkapel ging het alweer wat beter.
De eerste twee maanden hebben niet helemaal gebracht wat ik ervan gehoopt had, maar gezien de geplande fietstochten dit jaar, heb ik toch goede hoop het een en ander goed te kunnen volbrengen. Een andere doelstelling is het verliezen van wat lichaamsgewicht en dat ligt ook op schema. Inmiddels 6 kilogram verloren – voor een fiets onderdeel toch al snel meer dan € 600,= aan producten aanschaffen. Tijdens het fietsen, waar ik nauwelijks met tochten van +100 km. eet of hoef te eten, merk ik nu dat er wel een (beperkte) behoefte ontstaat om voeding te verbranden en sterk(er) te blijven.
Tot en met vandaag heb ik 455 kilometer asfalt onder het rubber doorgehad. En laten we hopen dat het prachtige weer van dit weekend en in het bijzonder van vandaag, lekker aanhoudt. Ik zie weer veel sportievelingen onderweg, de mensen worden weer vrolijker – iedereen komt weer langzaam uit de winterslaap. Wat is het voorjaar toch mooi!
In het blad van de NTFU zag ik overigens nog een mooie tocht voorbij komen in het Brabantse met een start in Dongen. De Matthieu Hermans Klassieker op zondag 7 april a.s. Indien het mooi weer is, ga ik deze rit toevoegen aan mijn planning.

dinsdag 1 januari 2019

Welkom 2019; dat je maar een mooi sportief jaar mag zijn!


Het nieuwe jaar is weer begonnen en dat vraagt “natuurlijk” weer om goede voornemens en andere overwegingen.

Mijn voornemens, of ze goed zijn, zien we dan wel weer, is in ieder geval om dit blog weer actiever te maken. Door mijn werkzaamheden als redacteur van het clubblad van onze mooie toerwielerclub, valt de aandacht voor mijn blog en daarmee mijn persoonlijke ervaringen, helaas bijna in het water. Om het clubblad qua opmaak en inhoud op goed niveau te houden, laat ik mijn blog eigenlijk direct links liggen. Zonde, want er wordt best zo nu en dan naar gekeken en op het internet staan zelfs diverse links naar mijn pagina. Het is best sleuren geblazen om het clubblad gevuld te krijgen met artikelen die door mijn mede-wielerclubgenoten zijn geschreven. Door meer aandacht aan mijn blog te schenken, heb ik waarschijnlijk ook direct weer meer input voor het clubblad zo het ooit begonnen is. Door mijn hoeveelheid artikelen (wat ook terug is te zien aan het aantal posts in het verleden op mijn blog) heb ik bij de club jaren geleden de Persprijs gewonnen en nu de eer om het clubblad te verzorgen voor al onze 120 leden.

Daarnaast wil ik (en ga ik) een gewichtsbesparing realiseren, dat klinkt weer anders dan afvallen hè J. Afgelopen jaar ben ik echt veel te zwaar geworden en dat merk ik echt tijdens het fietsen. Tenminste, het zit in ieder geval behoorlijk tussen de oren. Het mooiste zou zijn om 10 kilogram af te vallen, maar het aantal kilo’s waarnaar ik minimaal streef is 8 kilo, maar ik ga voor de tien!

Verder heb ik in 2018, iets meer dan 5K gefietst. Meestal zit ik ergens tussen de 4 en 4,5K dus ben ik zeker niet ontevreden over de gereden kilometers in combinatie met factoren werkzaam leven en het gezinsleven. Vorig jaar was het de eerste maanden van het jaar minder goed weer en dit jaar lijkt dat beter. Laat ik dit jaar de lat op minimaal 5,5K leggen.

Afgelopen zondag het jaar afgesloten met Willem, op het gemakkie een rond van zo’n 80 kilometer gereden zonder enige vorm van inspanning. Het beviel me enorm goed; de laatste periode toch minder kilometers gemaakt. Gevoel dat ik minder goed reed, de omvang niet in orde (!) en minder zin om te fietsen. Zondag is het gevoel van plezier en vooral presteren, hoewel op eigen niveau, weer teruggekomen.

Van de week maar weer kilometers maken om klaar te zijn voor een nieuw jaar met solo ritten, persoonlijke uitdagingen en de ritten met mijn clubgenoten waarvan ik kan genieten (als ik sterker ben dan nu).

Laat 2019 op sportief gebied maar weer komen!

maandag 20 augustus 2018

Leyetocht 2018


Op zondag 28 augustus jl. werd in het Brabantse Helvoirt de Leyetocht georganiseerd. Hennie Beenen neemt binnen onze club het initiatief met een aantal deelnemers deze tocht te rijden. Eerlijk gezegd, stond deze tocht wel in mijn agenda, maar door mijn gebrek aan conditie (hoewel niet iedereen dit geloofd) had ik ernstige twijfels om deel te nemen.

Het is dat Hennie en ik zouden carpoolen, want anders was ik afgehaakt. En wat ben ik blij dat ik ben gegaan. Samen met acht andere WTC’ers (Kees, Hennie, Robin, Paul, Gabe, Arno, Jan Spelt en Jens) stonden we rond 07:00 uur aan de voet van de Jan Blankenbrug om onze weg richting Helvoirt te volgen.

Rond 08:00 uur, alles verloopt keurig op het tijdschema van Hennie, rijden we rustig weg uit Helvoirt. Het gave van de Leyetocht is dat deze elk jaar een andere route kent – ten opzichte van veel andere toertochten, dus zeker geen rondje rond de kerk met deze uitstekend georganiseerde tocht.

In het begin van de tocht, lijkt het samen uit, samen thuis niet te lukken door de snelheidsverschillen tussen de deelnemers van de WTC. De groep lijkt te splitsen in een groep van 4 en een groep van 5 personen. Gelukkig binnen de 20 kilometer komen we samen en vervolgen we onze tocht over de autoluwe en verkeerslichtvrije tocht.

Vanuit Distelberg, rijden we richting Drunen om vervolgens via Heesbeen/Heusden, de dijk op rijden via Well en Ammerzoden naar Zaltbommel. Onderweg treffen we links en rechts al enkele mooie machines die ons passeren of die wij passeren – er rijdt voor wat geld rond tijdens die tochten zeg!

Dwars door Zaltbommel rijden we over de dijk langs de Waal naar Zuilichem. Net onder Brakel, hebben we bij de lokale Wielerclub de koffiestop. De wens van Paul om voor de 80 km. een stop te hebben komt hiermee uit. Volgens mij hebben we op dit moment zo’n 65 km. achter de rug. Het appelgebak is goed (8) waarbij de slagroom de beste is, die ik ooit bij een gebakje heb gehad. De koffie is ook meer dan prima (8).

De wind zit vandaag niet mee; zoals we aan het einde van de tocht inschatten, is zo’n 80% continu tegenwind geweest en 20% mee of schuin van de zijkant mee. Eigenlijk wel een domper, maar met het aanpassen van de snelheid en het in waaier rijden, trotseerden we de wind op deze mooie en gezellige dag.

Langs Giessen rijden we over bekende wegen naar Andel, Veen en Wijk en Aalburg om vervolgens het pontje over te varen bij Dussen – niet onbekend voor enkele zaterdagrijders – en daar waren we Kees even kwijt omdat hij met enkele toppers van een sneller peloton mee spurtte.

Via Waspik reden we richting Loon op Zand en de eindstreep lonkte al naar ons. Via het alom bekende Kreitenmolen rijden we richting Gijzel om vervolgens de finishstreep in Helvoirt te passeren. We hebben zo’n 145 kilometer afgelegd met bijna gemiddeld 29 kilometer per uur. Prima gezien de omstandigheden. Op het feestplein krijgen we nog een drankje van Hennie aangeboden omdat hij de groep dankbaar is voor het hem de hele dag uit de wind houden. Een mooi gebaar van onze secretaris, wat enorm wordt gewaardeerd, maar eigenlijk niet nodig is. We zorgen onderweg goed voor elkaar en daar maakt het uit de wind houden ook onderdeel van uit. Samen uit, is samen thuis.

Hennie bedankt voor het initiatief om deze tocht op de agenda te krijgen en voor je inspanningen om deze tocht geheel volgens planning te laten verlopen. Benieuwd waar de Leyetocht ons volgend jaar kan brengen.